مقصود از سوئیچ شبکه، سخت افزاری بسیار کوچک است که قادر به متمرکز سازی ارتباطات صورت گرفته مابین چندین دستگاه و وسیله­ی ارتباطی در یک شبکه­ی LAN (Local Area Network) می باشد.در گذشته، پیش از رایج شدن روترهای پهن باند، استفاده از دستگاه های اِترنتی ِ سوئیچی مجزا و مستقل در شبکه های خانگی، بسیار معمول بوده است. اما امروزه، سوئیچ های اترنتی مستقیماً و به عنوان بخشی از هسته­ی حافظه درون روترهای پهن باند تعبیه شده اند. با این حال، هنوز هم سوئیچ های شبکه ای سطح بالا در بسیاری از جاها مورد استفادۀ شرکت ها و مراکز داده می باشند.


تکنولوژی سوئیچ های شبکه: در حالی که امکانات و قابلیت های سوئیچینگ در اغلب شبکه ها از جمله ATM و Token Ringg وجود دارد، با این حال امروزه بهره گیری از سوئیچ های اترنتی معمول تر است. برای مثال، سوئیچ های اترنتی ِ Mainstream قادر به پیشتیبانی از سرعت های 1Gbpss (به ازای هر لینک) هستند؛ در حالی که سوئیچ های سطح بالایی که در مراکز داده ای بکار گرفته می شوند، غالباً قادر به پیشتیبانی از سرعت های 10 Gbps می باشند.نقش سوئیچ ها در برپا سازی شبکه های بی سیم:سوئیچ های شبکه ای قادر به پشتیبانی از تقریباً همه گونه دستگاه و وسیله­ی ارتباطی می باشند. بطوری که برای دستگاه های اترنتی، قادر به تأمین سازی چهار یا هشت کانکشن هستند؛ حال آنکه سوئیچ های که در شرکت ها مورد استفاده قرار می گیرند، می توانند 32 تا 128 کانکشن را پشتیبانی نمایند. علاوه بر این، امکان مرتبط و متصل سازی سوئیچ ها به یکدیگر نیز وجود دارد. این کار تحت روشی موسوم به daisy chaining صورت می پذیرد و به موجب آن شمار بتدریج بیشتری از دستگاه ها و وسائل ارتباطی به یک شبکه­ی LAN افزوده می گردد.

سوئیچ های مدیریت شونده و غیر مدیریت شونده: سوئیچ های شبکه ای معمولی همچون سوئیچ هایی که در روتر کاربران خانگی وجود دارند، بجز اتصال به برق، نیازمند هیچ گونه پیکربندی خاصی نمی باشند؛ حال آنکه سوئیچ های گران قیمت تری که استفادۀ شرکتی دارند و می توانند قابلیت های به مراتب سطح بالاتری ارائه کنند، از قابلیت کنترل و مدیریت شوندگی برخوردارند. از جمله­ی آنها می توان به SNMP monitoring، link aggregation و QoS اشاره کرد.سوئیچ های مدیریت شوندۀ مرسوم، بر مبنای کنترل پذیری و از طریق واسط های خط فرمانی به سبک یونیکس ساخته می شوند. در هر حال، در خصوص این گونه سوئیچ ها می توان به سوئیچ هایی موسوم به smart switch اشاره کرد که غالباً مورد توجه شرکت های نوظهور و رده میانی می باشند. این سوئیچ ها همچون روترهای خانگی از واسط هایی وب محور پشتیبانی می نمایند.سوئیچ شبکه در مقایسه با هاب و روتر:سوئیچ های شبکه ای به لحاظ ظاهری شبیه به هاب شبکه هستند؛ اما بر خلاف هاب ها، سوئیچ ها قادر به بازرسی ِ پیغام های دریافتی و هدایت آنها به سمت پورت ارتباطاتی ویژه می باشند (توجه داشته باشید که به امکان بازرسی پیغام های دریافتی و سپس هدایت آنها، در اصطلاح packet switching گفته می شود). به عبارت بهتر، سوئیچ ها منبع و آدرس مقصد هر کدام از بسته های داده ای را مشخص کرده و سپس داده های مربوطه را تنها صرفاً به مقاصد بخصوصی ـ با هدف حفظ پهنای باند شبکه ـ ارسال می نمایند. بدینسان می توان گفت که سوئیچ ها از کارآمدی عملکردی بالاتری نسبت به هاب برخوردار هستند.علاوه بر آنچه که گفته شد، سوئیچ ها به روترهای شبکه ای نیز شبیه می باشند. روترها و سوئیچ ها هر دو بر کانکشن سازی دستگاه های محلی (local) متمرکز یافته اند، اما این تنها روترها هستند که از قابلیت اتصال به شبکه های خارج از محدوده (دیگر شبکه های محلی یا شبکه جهانی اینترنت) برخوردار می باشند.  دقت کنید فروش سوئیچ سیسکو و فروش روتر سیسکو رو از شرکت های معتبر دنبال کنید.
Layer 3

سوئیچ های Layer 3: سوئیچ های شبکه ای معمولی تحت لایه­ی دوم OSI model (لایه­ی دیتا لینکی) عمل می نمایند. با این حال، بکارگیری سوئیچ هایی موسوم به سوئیچ های Layer 3 که ترکیب یافته ای از منطق سخت افزاری سوئیچ ها و روترها در قالب یک دستگاه هیبریدی واحد است، روز به روز میان شرکت ها در حال گسترش است؛ چرا که این گونه سوئیچ ها نسبت به سوئیچ های معمولی، می توانند از virtual LAN (VLAN) بهتر پشتیبانی نمایند.